Czym jest DSM?

Początki DSM

Minęło już ćwierć wieku jak się to zaczęło w Tarnowie.

W kręgu osób współpracujących z diecezjalnym Referatem Duszpasterstwa Młodzieży, które zbierały się, aby przygotować programy i pomoce na spotkania młodzieżowych grup apostolskich, powracała niby uparty refren myśl o potrzebie objęcia głębszą formacją także dziewcząt ze szkół podstawowych, które nie miały dotąd takiej – jak chłopcy należący do zespołów ministranckich – możliwości zdobycia przygotowania apostolskiego. A za nim przemawiały ważne racje religijne i pedagogiczne. Stwierdzono zgodnie, że dla harmonijnego rozwoju osobowości ludzkiej i chrześcijańskiej trzeba dać dziewczętom więcej treści i przeżyć religijnych w ramach zajęć poza katechizacją w grupach elitarnych, i to nie dopiero w wieku młodzieńczym, a o wiele wcześniej, kiedy brud moralny jeszcze nie wtargnął i nie opanował wrażliwej duszy dziecka.

Zadanie trudne, delikatne, a do tego bardzo ważne i pilne dla umocnienia polskiej rodziny i wiary w naszych parafiach. Panowało od początku przeświadczenie, że wychowanie dziewcząt powinno być wychowaniem maryjnym, że Matce Bożej trzeba to dzieło oddać w ręce, by pod Jej opieką dokonywał się zasiew, wzrost i zbieranie plonów.

Powoli kształtowała się koncepcja i program formacji, powstawały ramy organizacyjne. Ułożono wstępny plan pracy, w którym postanowiono:

  • sprawę tworzenia grup dziewczęcych w parafiach powierzyć siostrom zakonnym,
  • tam, gdzie nie ma sióstr, zlecić ją starszym dziewczętom, animatorkom,
  • prowadzić systematyczne szkolenia i kursy formacyjne,
  • przygotować pomoce z gotowymi konspektami spotkań.

I tak zaczęło kiełkować dzieło.

Znalazły się chętne siostry, dziewczęta i panie. Były kursy – każdego roku kilka. Pojawiły się i pomoce. A Matce Bożej zapewne przypadła do Serca Dziewczę Służba Maryjna, gdyż liczba członkiń ustawicznie rosła. Zorganizowania w 1982 roku pierwsza Pielgrzymka DSM w Tuchowie była prezentacją biało-niebieskich strojów, piosenek i recytacji. Przybyły grupy z różnych stron diecezji, niektóre pieszo. Liczba uczestniczek i obraz pracy przewodniczek DSM były dla obecnych bardzo radosnym i wzruszającym zaskoczeniem.

Odtąd co roku, w maju, odbywały się spotkania pielgrzymkowe w jednym z sanktuariów maryjnych diecezji. Były one podsumowaniem całorocznej pracy zespołów.

Kształtowanie właściwych postaw w życiu dziewcząt i praca apostolska o szczególnym charakterze maryjnym realizowane na spotkaniach grup, miały oddziaływać na dom rodzinny i dalsze środowisko oraz być sposobem przeciwstawienia się powodzi zła i zagrożeniu dziecięcych dusz ze strony współczesnego pogaństwa. To była pomoc dla dziewcząt, które tak bardzo zatracają swoją dziewczęcość, a często i godność. To również zapobieganie moralnej swobodzie obyczajowej, a uczenie ukochania domu i życia rodzinnego, poświęcenia dla innych, szlachetności, prawdziwej radości i ewangelicznych zasad życia.

Logo

„Na niebieskim tle, ukazana jest stylizowana biała lilia. Wyrasta ona jakby ze złotego półksiężyca. Środkowa część łodyżki tworzy krzyż. Górna część z kwiatem przechodzi przez złotą koronę.

W symbole te wpisane są litery DSM. Symbolika znaczka jest prosta i nie wymaga szerszych wyjaśnień.

Kolor biały i lilia to symbole niepokalanego poczęcia, dziewictwa Maryi i nieskalanej czystości Jej duszy.

Kolor złoty i korona to znak Jej godności królewskiej. Krzyż powszechnie przyjęty znak Chrystusa, może być bliżej wyjaśniany jako przypomnienie udziału Maryi w ofierze Boskiego Syna, dzięki której stała się naszą Współodkupicielką. Wreszcie kolor niebieski oznaczający niewinność przypomina przywilej Wniebowzięcia Maryi”.

Idee przewodnie

Najważniejsze treści programowe DSM zawarte są w czterech ideach przewodnich, którym nadano formę dwupoziomową. Pierwszy poziom zawiera określoną treść teologiczną: Bożą prawdę i wezwanie. Drugi zawiera treść egzystencjalną, wskazującą miejsce, gdzie tę prawdę możemy poznać i gdzie możemy realizować wezwanie w niej zawarte.

Maryja – rodzina i dom

Maryja jest pierwszym i zawsze aktualnym wzorem i ideałem życiowym dla dziewcząt. Przybliża im i czyni niejako bardziej przystępnym niedościgniony wzór Chrystusa. Dlatego wychowanie religijne dziewcząt musi być zawsze wychowaniem maryjnym.

Spośród ogromnego bogactwa cnót i niezliczonej ilości tytułów, jakim Kościół obdarzył Maryję, wybieramy najbardziej dla naszych dziewcząt aktualne i przedstawiamy Ją im przede wszystkim jako Niepokalaną, Matkę Kościoła, Królową Polski i Królową Ognisk Rodzinnych. Proponujemy praktykę oddania się Maryi w duchu nauki św. Maksymiliana Marii Kolbe i prymasowskiego ruchu „Pomocników Maryi”. Postawy i sprawności maryjne powinny w szczególny sposób być widoczne w domu rodzinnym, który jest z jednej strony pierwszym i najważniejszym środowiskiem wychowawczym, a z drugiej pierwszym i niezastąpionym polem działalności apostolskiej. Powszechnie znane zagrożenia w zakresie wiary i życia moralnego, którymi dotknięta jest nasza polska rodzina, a także kryzys dziewictwa, czystości i kobiecości w ogóle, skłaniają nas do rozpoczęcia gruntownej pracy na tym odcinku: przygotowania naszych dziewcząt do pełnienia roli dobrych żon i matek chrześcijańskich w przyszłości przez wzorowe spełnianie obowiązków córek i sióstr obecnie. W duchu maryjnym trzeba propagować cnoty nazaretańskie, liturgię domową i całą, niezwykle bogatą, a tak często lekceważoną, świadomie eliminowaną czy zapomnianą obrzędowość chrześcijańską.

Serce Jezusa – miłość, wynagrodzenie i duch ofiary

Serce Boże jest znakiem i źródłem miłości Boga do świata i każdego człowieka. Dzieci doświadczają tej miłości szczególnie w okresie Pierwszej Komunii św. Poznają ją jeszcze dokładniej w czasie katechezy pogłębiającej wtajemniczenie w Sakrament Pokuty i Eucharystii (III i IV klasa). Specjalną okazją ku temu jest praktyka pierwszych piątków miesiąca. Z bogactwa treści kultu Serca Jezusowego akcentujemy przede wszystkim niezmierzoną miłość Boga, która okazała się w ofierze Chrystusa, Syna Bożego i podsuwamy różne formy odpowiedzi na ten Boży Apel Miłości:

  • wynagrodzenie za obojętność, niewiarę, nienawiść i inne grzechy, będące wzgardą miłości, którą Bóg wciąż nam okazuje. Zachęcając dziewczęta do częstszego przystępowania do sakramentów św. i adoracji Najświętszego Sakramentu, przypominamy im, aby łączyły z tymi praktykami dobrowolną rezygnację ze słodyczy, kosztownych zabawek, niektórych rozrywek,
  • abstynencja od alkoholu i nikotyny połączona z modlitwą w intencji pogrążonych w nałogu alkoholizmu i ich rodzin oraz różne formy praktycznej pomocy tym osobom (Młodzieżowy i Maryjny Apostolat Trzeźwości),
  • przeciwdziałanie już w dzieciństwie różnym formom materializmu praktycznego i konsumpcyjnemu stylowi życia, z którymi dziecko spotyka się w swojej rodzinie czy otoczeniu oraz kształtowanie krytycznej postawy wobec destrukcyjnego wpływu środków masowego przekazu. Łączy się z tym potrzeba kształtowania postawy chrześcijańskiej ascezy, która każe wybierać to, co trudne, rezygnować nieraz z wygód i „płynąć pod prąd” różnych obiegowych sądów i mody, w imię wyższych wartości,
  • troska o wyrabianie postawy szczególnej wrażliwości na wszelkie cierpienie, smutek, kalectwo, starość, biedę oraz uczenie, jak bezinteresownie pomagać wszystkim potrzebującym,
  • realizacja hasła „Najświętsze Serce Jezusa – Przyjdź Królestwo Twoje”. Łączy się z tym propagowanie ideałów misyjnych i uwrażliwienie dziewcząt na palące problemy współczesności (głód, zniewolenie wielu narodów, zalew kłamliwej propagandy i inne).

Wspólnota Kościoła Chrystusowego – liturgia i misje

Chrystusa i Maryję spotykamy w Kościele. Sobór Watykański II, idąc za św. Pawłem, nazywa go najczęściej wspólnotą w Chrystusie. Nazwa ta zawiera bardzo aktualne dziś treści. Wspólnota w Chrystusie tworzy się i rozwija przez miłość czynną, dawanie świadectwa wiary i liturgię. W naszym programie formacyjnym akcentujemy szczególnie rolę liturgii. Ona jest źródłem nadprzyrodzonej mocy i wciąż potrzebnej człowiekowi łaski Bożej. Dzięki niej Kościół może coraz ściślej jednoczyć się z Chrystusem.

Śpiew scholi i inne posługi liturgiczne, które pełnią dziewczęta, tworzą nie tylko zgromadzenie eucharystyczne, ale umacniają więź wspólnoty parafialnej z Chrystusem. To jednak, co ma dokonywać się w klasie, sąsiedztwie i całej parafii, musi być najpierw praktykowane w małym kręgu grupy apostolskiej. Mówiąc inaczej: mała grupa dziewcząt musi tworzyć jak najbardziej autentyczną wspólnotę w Chrystusie, środowisko, w którym wybacza się urazy, rezygnuje z własnej wygody i przywilejów w imię dobra wspólnego i żyje się w duchu prawdziwej miłości chrześcijańskiej. Taka grupa jest dobrą szkołą apostolską i uczy odpowiedzialności za parafię i cały Kościół. Niezastąpioną formą kształtowania więzi z Kościołem jest apostolstwo misyjne. Uczestnictwo w nim jest uwzględniane w drugim i następnych latach formacji”.

Świat stworzony i odkupiony – radość dzieci Bożych w pracy i zabawie

Naturalną potrzebą człowieka jest radość, poczucie bezpieczeństwa i szczęścia. Nasza wiara ukazuje nie tylko nadprzyrodzone, ale i naturalne ich źródła. Święci – najbardziej radośni i szczęśliwi ludzie na ziemi, chociaż byli tak blisko Boga i spraw nadprzyrodzonych, nie lekceważyli naturalnych źródeł radości, ale doceniali je i czerpali z nich obficie (św. Franciszek z Asyżu, św. Franciszek Salezy, św. Teresa od Dzieciątka Jezus i inni). Naszym ważnym zadaniem jest ukazywanie dziewczętom zjawisk przyrody jako dzieł Bożych będących „jakby jasnym i czytelnym zwierciadłem boskiej chwały” (Adhortacja Pawła VI o radości). Obok częstego kontaktu z przyrodą trzeba propagować śpiew, muzykę, różne formy gier i zabaw towarzyskich, które mają charakter czynnego i twórczego uczestnictwa, a nie biernej konsumpcji, jaką proponuje np. telewizja. Wiele pożytecznych inspiracji może nam dostarczyć w tym zakresie harcerstwo.

Cywilizacja techniczna, masowe przenoszenie się ludzi ze wsi do miast, coraz większe zatruwanie i niszczenie środowiska naturalnego i inne podobne zjawiska wywołują coraz częściej poczucie samotności, agresję wobec otoczenia i zanikanie zmysłu religijnego, który cechował dawne pokolenia żyjące w środowisku naturalnym. Dlatego tak ważną jest rzeczą, aby młodemu pokoleniu, żyjącemu w trudnych warunkach, zapewnić kontakt z tymi wartościami. Posiadanie ich stanowi naturalną podbudowę zwyczajnego życia chrześcijańskiego, a tym bardziej aktywności apostolskiej. Atmosfera radości Dzieci Bożych, którą chcemy świadomie kształtować w naszych grupach, ma być znakiem i zapowiedzią radości mieszkańców nieba, do którego wszyscy zdążamy.

Stopnie

Dziecko Maryi

Nazwa akcentuje radosną prawdę, że Maryja, Matka Syna Bożego jest moją Matką a ja Jej dzieckiem umiłowanym. Tym samym Bóg jest mym Ojcem najlepszym a Jezus mym Bratem.
Nadanie stopnia jest równoznaczne z oficjalnym przyjęciem do grupy DSM. Można nadać go po wcześniejszym okresie przygotowania, który powinien trwać ok. 2-3 miesięcy. Jest on poświęcony zapoznaniu się z wymaganiami i ze stylem pracy grup maryjnych.Prosta ceremonia połączona jest z wręczeniem znaczka i dyplomu.
Dziecko Maryi może być dopuszczone do pełnienia pewnych funkcji paraliturgicznych w czasie nabożeństw, zwłaszcza maryjnych. Może trzymać świece czy lampiony na roratach oraz recytować krótkie modlitwy.

Bielanka

Drugi stopień przypomina potrzebę naśladowania Maryi w czystości i niewinności. Zewnętrznym znakiem tej czystości duszy jest biały strój. Dziewczęta oficjalnie i na uroczystości zakładają białą bluzeczkę i granatową (błękitną) spódniczkę. Bielanka może brać udział w asyście procesyjnej i nosić różne symbole.
Ceremonię przyjęcia można przeprowadzić w Niedzielę Palmową, której liturgia wspomina dzieci jerozolimskie biegnące przed Panem Jezusem w czasie Jego triumfalnego wjazdu do Jerozolimy. Liturgia Niedzieli Palmowej rozpoczyna także sezon procesyjny, którego uwieńczeniem jest uroczystość Bożego Ciała.
Podczas nadania tego stopnia dziewczęta otrzymują Cudowny Medalik.

Choralistka / Misjonarka

W pierwszym półroczu przynależności do DSM przewidziane jest – oczywiście po odpowiednim przygotowaniu- dopuszczenie do udziału w służbie scholi, której zasadniczym zadaniem jest wykonywanie śpiewów liturgicznych. Do tej służby dopuszczamy oczywiście tylko te dziewczęta, które mają odpowiedni głos i słuch. Stopień Choralistki mogą zdobyć te dziewczęta, które przeszły formację przeznaczoną w programie dla scholi liturgicznych. Ponieważ w niektórych parafiach nie ma osób przygotowanych do prowadzenia takiej scholi, można z tego stopnia zrezygnować przygotowując na to miejsce dziewczęta do uzyskania stopnia „Misjonarka”. Stopień ten jest także przewidziany dla tych dziewcząt, które z powodu braku głosu, słuchu muzycznego nie mogą należeć do scholi liturgicznej. W czasie ceremonii przyjęcia można nałożyć dziewczętom błękitne krawaty ze znaczkami maryjnymi.

Samarytanka

Dla dziewcząt należących do drugiej grupy wiekowej przewidziany jest stopień Samarytanki, którego podstawę stanowi liturgiczna służba niesienia darów do której dopuszczona jest żeńska służba liturgiczna. Zgodnie z założeniami programu DSM chcemy rozszerzyć tę służbę nazywaną nieraz liturgią miłości na posługę dobroci i miłosierdzia w domu rodzinnym i środowisku. Nie rezygnując z różnych spontanicznych i prowadzonych przez grupę niejako „na własny rachunek” akcji, należałoby dziewczęta włączyć bardziej oficjalnie w parafialną akcję charytatywną.
Proponowana nazwa nawiązuje do ewangelicznej przypowieści o miłosiernym Samarytaninie. Można wzbogacić jej treść wspomnieniem dobrego czynu niewiasty samarytańskiej, która przy studni obdarzyła wodą spragnionego Jezusa.

Nazaretanka

Dla dziewcząt należących do najstarszej grupy wiekowej przewidziany jest stopień Nazaretanki. Punktem wyjścia i podstawą jest inna funkcja liturgiczna, do której dopuszczona jest żeńska służba liturgiczna: troska o kościół jako miejsce, w którym odbywa się zgromadzenie eucharystyczne i opieka nad jego uczestnikami, zwłaszcza dziećmi.
Założenia programowe DSM pozwalają nam rozszerzyć tę służbę na rodzinę i „kościół domowy”, który jest zasadniczym miejscem realizacji życiowego powołania dziewczyny. Wzorem i natchnieniem przy realizacji tej służby opiekuńczej jest Królowa Ognisk Rodzinnych – Maryja, która czuwała nad Świętą Rodziną w Nazarecie. Stąd nazwa do tej posługi Maryi nawiązuje.

Przewodniczka

Uwieńczeniem sześcioletniej formacji jest stopień Przewodniczki grupy. Funkcję tę powinny w zasadzie spełniać dziewczęta ze szkoły średniej.
Liturgicznych uzasadnień dla tej służby możemy doszukiwać się w służbie animatora liturgicznego.

Skin Color
Layout Options
Layout patterns
Boxed layout images
header topbar
header color
header position